Τζόναθαν "Apple" Άιβι – Προς τιμην του κυριου Apple!!! 12 Ιανουαρίου, 2007
Posted by georgecm in Άρθρα.add a comment
Ο Τζόναθαν Άιβι είναι ο άνθρωπος πίσω από ό,τι σήμερα θεωρούμε Apple. Το μολύβι του έχει υπογράψει τη δεύτερη γενιά υπολογιστών Mac, τα iBook, την πολύ επιτυχημένη οικογένεια του iPod και προσφάτως τη συσκευή που υπόσχεται να φέρει επανάσταση στην κινητή τηλεφωνία, το iPhone. Το ΜΕΝ καταγράφει την πορεία του από τα πρώτα του βήματα.
Εμπνεύστηκε από την φύση και την ανέδειξε μέσα από τα πιο πρωτοποριακά PC’s που ο ίδιος σχεδίασε. Αναιρώντας τον εαυτό του επέστρεψε στις απλές γραμμές και τα βιομηχανικά χρώματα. Πήγε στην Apple όταν ήταν ένα βήμα από τη χρεοκοπία. Πέντε χρόνια αργότερα το «μολύβι» του έφερε την επανάσταση στο βιομηχανικό σχέδιο και μαζί την αναγέννηση της εταιρείας. Ο Τζόναθαν Άιβι είναι ο κύριος Apple. Είναι ένα σύμβολο.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Τζόναθαν Άιβι γεννήθηκε το 1967 στο Λονδίνο. Για τα νεανικά του χρόνια, πολύ λίγα πράγματα είναι γνωστά. Σπούδασε βιομηχανικό σχέδιο στο Newcastle Polytechnic και το 1990 ίδρυσε το στούντιο Tangerine όπου και εργάστηκε σχεδιάζοντας οτιδήποτε από αξεσουάρ μπάνιου για την Ideal Standard μέχρι χτένες τηλεοράσεις και εργαλεία. Ο καθηγητής που είχε την εποπτεία του στο πανεπιστήμιο έχει δηλώσει: «Τέτοιο ταλέντο βλέπεις περίπου μια φορά στη ζωή σου ως καθηγητής.»
Η Apple ήταν πελάτης του Tangerine και ο Άιβι παρείχε συμβουλές για τα προϊόντα της ως εξωτερικός σύμβουλος. Το 1992, αποδέχτηκε την πρόταση της εταιρείας για να εργαστεί αποκλειστικά στο σχεδιαστικό της τμήμα. Η πρόταση αυτή ήταν μια ευκαιρία για να έχει περισσότερη επιρροή και συμμετοχή στο τελικό προϊόν.
Η «μεταγραφή» στην Apple
Η εποχή της «μεταγραφής» του στην Apple ήταν η πιο δύσκολη στην ιστορία της εταιρείας από την ίδρυση της. Ο Στιβ Τζομπς, έχοντας χάσει κάθε διοικητική αρμοδιότητα από το 1985, είχε αποχωρήσει και τα ηνία της είχε αναλάβει ο «γκουρού« του marketing της Pepsi Τζον Σκάλι. O Σκάλι προσπαθούσε να επαναφέρει την Apple στην κερδοφορία κάνοντας σαρωτικες διαρθρωτικές αλλαγές. Την ίδια χρονική περίοδο η δικαστική διαμάχη με τη Microsoft για ζητήματα ευρεσιτεχνίας του γραφικού περιβάλλοντος των Windows επισκίαζε κάθε άλλη δραστηριότητα.
Προσπαθώντας να κερδίσει μερίδιο σε όσο το δυνατόν περισσότερες αγορές, το τμήμα σχεδιασμού έκανε το ένα λάθος μετά το άλλο όπως η ψηφιακή κάμερα QuickTake και άλλα ηλεκτρονικά προϊόντα. Η πολυδιάσπαση αυτή προκαλούσε σύγχυση στους καταναλωτές και σε συνδυασμό με την ανάκληση των προϊόντων της, η Apple ήταν ένα βήμα μακριά από την χρεοκοπία. Τα δέκα και πλέον χρόνια «διακυβέρνησης» του Σκάλι έλαβαν τέλος και το 1997 ο Τζομπς επέστρεψε για να αναλάβει εκ νέου την εταιρεία που είχε δημιουργήσει πριν 31 χρόνια.
Η γέννηση του iMac G3
Η κυκλοφορία του τεχνικά ανώτερου και σχεδιαστικά πρωτοποριακού iMac G3 σηματοδότησε την αναγέννηση της εταιρείας και τη δεύτερη γενιά υπολογιστών Mac. Πίσω από τον iMac βρισκόταν τόσο ο Τζομπς, θέτοντας τις βασικές αρχές, όσο και ο Άιβι που τις υλοποιούσε με τον πιο πρωτοποριακό σχεδιασμό. Ο ίδιος ο Άιβι περιέγραψε τη συνεργασία τους ως εξής: «Αυτό που δεν ξέρει ο κόσμος είναι ότι ο Στιβ είναι ένας εξαιρετικός σχεδιαστής και ότι συμμετείχε σε όλες τις φάσεις του σχεδιασμού.»
«Καταρχήν ο κόσμος ήθελε ένα πιο μικρό και φορητό υπολογιστή και αυτό είναι περισσότερο αλήθεια στην Ευρώπη και στην Ασία που ο χώρος διαβίωσης είναι μικρότερος. Αυτό που θέλαμε να κάνουμε ήταν να δημιουργήσουμε ένα πολύ απλό υπολογιστή με λιγότερα καλώδια παράλληλα όμως να είναι και αρκετά ελκυστικός να τον ακουμπήσεις, να τον χρησιμοποιήσεις και να τον μεταφέρεις. Θέλαμε απλότητα αλλά και κομψότητα» δήλωσε το 1998 στο PCWorld.
Έτσι γεννήθηκε ο iMac G3. Από τότε ακολούθησε η προσωπική επανάσταση του Άιβι στο σχεδιασμό και, πριν φτάσουμε στο iPhone, η ομάδα του εμπνεύστηκε και σχεδίασε το iBook, το Power Mac G4 Cube, το PowerBook, το eMac, το Mac mini, τον Xserve AirPort, το Apple Cinema Display και την εξαιρετικά επιτυχημένη οικογένεια του iPod. Το «μολύβι» του Άιβι σχεδίασε ότι σήμερα θεωρούμε σήμα κατατεθέν της Apple.
Η εξέλιξη των σχεδίων του
Η σχεδιαστική του φιλοσοφία έχει περάσει από τρία διακριτά στάδια. Το πρώτο που αντανακλάται στον iMac G3 χαρακτηρίζεται διάφανες επιφάνειες σε χρώματα καραμέλας και φρούτων που εναλλάσσονται με λευκές. Τα σχήματα είναι ογκώδη, με απαλές γραμμές εμπνευσμένες από τη φύση. Ακόμη και τα καλώδια είναι επενδυμένα με διάφανο πλαστικό για να φαίνονται οι εσωτερικές λεπτομέρειες.
Πηγαίνοντας προς το 2000 και το iBook, τα χρώματα των φρούτων συνδυάζονται με πιο απαλά βιομηχανικά χρώματα όπως το γκρι του καπνού. Ο γραφίτης δάνεισε το χρώμα του στη συλλεκτική έκδοση του iMac και κατόπιν ακολούθησαν το ρουμπινί (βαθύ κόκκινο), το πράσινο του φασκόμηλου, το ίντιγκο (βαθύ μπλέ), το λευκό του χιονιού και του πράσινο του κίτρου.
Στα πιο πρόσφατα σχέδια όπως το iPod, ο Άιβι «πήρε αποστάσεις» από τη φύση. Τις καμπυλωτές και διαφανείς επιφάνειες αντικατέστησαν οι μινιμαλιστικοί όγκοι, οι σφαίρες, οι κύβοι και τα ορθογώνια σχήματα με αδιαφανή μπεζ, λευκά και γκρι χρώματα σε συνδυασμό με το βιομηχανικό ασημί.
Ο Άιβι και η σύγχρονη κουλτούρα
Η συμβολή του Άιβι στην σύγχρονη ποπ κουλτούρα είναι αδιαμφισβήτητη. Το 2003 κέρδισε για δεύτερη και συνεχόμενη φορά το βραβείο σχεδιαστή της χρονιάς του Design Museum, το 2004 ανακηρύχθηκε στη Βρετανία το πιο σημαντικό πρόσωπο στη βρετανική κουλτούρα αφήνοντας στη δεύτερη θέση τη συγγραφέα του Χάρη Πότερ Τζόαν Ρόουλινγκ και το 2005 το μετάλλιο Benjamin Franklin.
Απλός ως και σήμερα
Παρά το ότι έχει κερδίσει ένα πλήθος σημαντικών διακρίσεων και φέρει τον τίτλο του αντιπροέδρου του σχεδιαστικού τμήματος της ακμάζουσας πλέον Apple παραμένει ένα πολύ απλός, εσωστρεφής άνθρωπος που σπάνια εμφανίζεται δημοσίως και ακόμα πιο σπάνια δίνει συνεντεύξεις. Είναι πατέρα δύο παιδιών και μένει με την οικογένεια του σε ένα δυάρι στο σαν Φρανσίσκο.
5 κορυφαια επιτευγματα της Φυσικης το 2006 11 Ιανουαρίου, 2007
Posted by georgecm in Πανεπιστημιακά, Uncategorized.add a comment
1. Η κβαντική τηλεμεταφορά βαδίζει προς την πραγματικότητα
Δεν πρόκειται ακριβώς για το ιστορικό “Διακτίνισε με, Scotty”, αλλά για πρώτη φορά οι επιστήμονες έχουν τηλεμεταφέρει πληροφορίες μεταξύ του φωτός και των ατόμων, επιταχύνοντας έτσι την αναμενόμενη από καιρό εμφάνιση του πολύ γρήγορου κβαντικού υπολογιστή και των κρυπτογραφημένων κωδικών που δεν θα σπάνε ποτέ. Η κβαντική τηλεμεταφορά είναι η διαδικασία που μια φυσική κατάσταση ενός υποατομικού σωματιδίου εξαφανίζεται από μια θέση και εμφανίζεται σε μια άλλη. Το φαινόμενο αυτό οφείλεται σε ένα παράξενο φαινόμενο γνωστό ως διεμπλοκή, στην οποία ένα ζεύγος σωματιδίων έχει συμπληρωματικά χαρακτηριστικά, όπως δύο ηλεκτρόνια που έχουν αντίθετα σπιν. Η αβεβαιότητα της κβαντικής μηχανικής που δεν μπορεί ποτέ να γίνει μηδέν κάνει αδύνατο να προβλέψει κάποιος την κατάσταση ενός δεδομένου ηλεκτρονίου, αλλά επειδή τα δύο σωματίδια είναι πεπλεγμένα, η μέτρηση της κατάστασης του ενός αυτόματα καθορίζει την κατάσταση και του άλλου, ανεξάρτητα από το πόσο μακριά είναι.
Προκειμένου να τηλεμεταφερθεί μια κατάσταση μεταξύ του φωτός και των ατόμων, ο Eugene Polzik και οι συνάδελφοί του στο Ινστιτούτο Niels Bohr στην Κοπεγχάγη, σε συνεργασία με τον Ignacio Cirac του Ινστιτούτου Max Planck για την κβαντική οπτική στη Γερμανία, έκανε διεμπλοκή μιας ακτίνας φωτός με ένα μαγνητισμένο αέριο ατόμων καισίου. Οι ερευνητές κωδικοποίησαν έπειτα την κατάσταση που θέλησαν να τηλεμεταφέρουν στην ακτίνα του φωτός με τη βοήθεια των παλμών ενός λέιζερ. Διαχωρίζοντας τις πεπλεγμένες κβαντικές πληροφορίες από την ακτίνα του φωτός και την αποκάλυψη του μηνύματος του λέιζερ, η ομάδα ήταν σε θέση να τηλεμεταφέρει τη συμπληρωματική κατάσταση στα άτομα σε μια απόσταση μισού μέτρου. “Για πρώτη φορά”, λέει ο Polzik “έχει επιτευχθεί κβαντική τηλεμεταφορά μεταξύ του φωτός – του φορέα της πληροφορίας -και των ατόμων.” Ήταν επίσης η πρώτη φορά που έγινε με ένα μακροσκοπικό ατομικό αντικείμενο ενεργώντας ως ο στόχος. Οι επιστήμονες είχαν προηγουμένως τηλεμεταφέρει καταστάσεις μόνο μεταξύ ζευγών φωτονίων ή ζευγών ατόμων. Αλλά ένας πρακτικός κβαντικός υπολογιστής, σημειώνει ο Polzik, απαιτεί τη μεταφορά των πληροφοριών μεταξύ ενός συνεχούς ρεύματος στοιχείων, όπως είναι το φως, και μιας αποθηκευμένης κβαντικής κατάστασης, όπως είναι τα άτομα σε έναν σκληρό δίσκο.
2. Επιστήμονες δημιουργούν μια συσκευή που κάνει αόρατα τα αντικείμενα από τα μικροκύματα
Μια ομάδα αμερικανών και βρετανών ερευνητών ανέπτυξαν την πρώτη λειτουργική συσκευή, που κάνει αόρατα τα αντικείμενα γιατί τους επιτρέπει να εκτρέψουν τα μικροκύματα των ραντάρ προς το πίσω μέρος των αντικειμένων. Έτσι, οι ερευνητές ήταν σε θέση “να κρύψουν” έναν μικρό χάλκινο κύλινδρο 15 εκατοστών από μια ακτίνα μικροκυμάτων, εκτρέποντας βασικά τις ακτίνες – οπότε αυτό καταργεί την ανάκλαση τους – ενώ συναντιούνται στην άλλη πλευρά του αντικειμένου. Όμως η συσκευή δεν μπορεί να κρύψει τα αντικείμενα από το ανθρώπινο μάτι, καθώς λειτουργεί προς το παρόν στην περιοχή των μικροκυμάτων. Στο μέλλον, όμως, τα νέα υλικά που κατασκευάζονται με μεθόδους της νανοτεχνολογίας θα κάνουν τα αντικείμενα εντελώς αόρατα.
Οι ερευνητές David Schurig και David Smith του Πανεπιστημίου του Ντιούκ χρησιμοποίησαν έναν τύπο υλικού κατασκευασμένου στο εργαστήριο, που ονομάζεται μεταϋλικό — σε αυτήν την περίπτωση φτιάχτηκε από ένα χάλκινο σύρμα το οποίο διαμορφώθηκε πάνω σε φύλλα φάιμπεργκλας — για να κατασκευάσουν τον επενδύτη. Η συσκευή αυτή φτιάχτηκε από 10 ομόκεντρους δακτυλίους από fibreglass καλυμμένους από χάλκινα μεταϋλικά (σύνθετα υλικά που μπορούν να αλλάζουν την κανονική πορεία του φωτός), διοχετεύει τα μικροκύματα γύρω από τον κύλινδρο αντί να ανακλώνται πάνω του.
Στην πιο πάνω συσκευή, για να είναι αποτελεσματικά τα μεταϋλικά θα πρέπει να είναι μικρότερα από το μήκος κύματος της ακτινοβολίας στην οποία λειτουργούν. Ως γνωστόν τα μικροκύματα έχουν ένα αρκετά μεγάλο μήκος κύματος, γύρω στα 30 εκατοστά. Όμως στην περίπτωση του ορατού φωτός το μήκος κύματος είναι πολύ μικρότερο, λιγότερο από ένα μικρόμετρο, και η σημερινή τεχνολογία δεν επιτρέπει την κατασκευή τόσο μικρών στοιχείων από μεταϋλικά. Η εκτίμηση των ειδικών είναι ότι η νέα τεχνολογία της απόκρυψης θα μπορεί να κρύβει αντικείμενα από το ανθρώπινο μάτι το νωρίτερο σε πέντε με δέκα χρόνια.
3. Ανακαλύφθηκε η αντι-άπωση
Κανονικά, τα άτομα που απωθούνται μεταξύ τους θα απομακρυνθούν, ακριβώς όπως οι ομώνυμοι πόλοι δύο μαγνητών που είναι ο ένας απέναντι από τον άλλον. Όπως και για να βρεθούν μαζί δύο άτομα πρέπει να έλκονται. Αλλά κάποιοι φυσικοί κατά το 2006 ανάγκασαν τα άτομα να συνδεθούν παρά την αμοιβαία άπωση τους. Ο Andrew Daley, ένας φυσικός στο πανεπιστήμιο του Ίνσμπρουκ στην Αυστρία και οι συνάδελφοί του προκάλεσαν αυτόν τον δεσμό αντλώντας μια υπέρψυχρη συλλογή, υψηλής πυκνότητας, ατόμων ρουβιδίου – που είναι γνωστή ως συμπύκνωμα Bose-Einstein – σε ένα τρισδιάστατο “κλουβί” από το φως ενός λέιζερ, γνωστού ως οπτικό δικτυωτό πλέγμα. Το δικτυωτό πλέγμα περιορίζει τα άτομα σε ιδιαίτερες ενεργειακές ζώνες, σαν να είναι τα άτομα παγιδευμένα σε ένα κρύσταλλο.
Εξ αιτίας του τρόπου λειτουργίας της κβαντομηχανικής, χάσματα μεταξύ των ζωνών είναι απαγορευμένες ζώνες, απαιτώντας ενέργειες που κανένα άτομο στο δικτυωτό πλέγμα δεν μπορεί να επιτύχει. Ρυθμίζοντας τη συχνότητα του φωτός του λέιζερ, ο Daley και οι συνάδελφοι του δημιούργησαν τέτοιες συνθήκες έτσι ώστε η ενέργεια ενός ζεύγους ατόμων που απωθούνται, θα αύξανε με το χωρισμό βάζοντας τα μέσα στην απαγορευμένη περιοχή. Μην έχοντας πουθενά να πάνε, τα άτομα πρέπει να μείνουν μαζί.
Στο σχήμα (a) βλέπουμε τα δύο άτομα που απωθούνται να είναι μαζί στο ίδιο φρέαρ δυναμικού και να απαγορεύεται ενεργειακά από την κβαντομηχανική να διαχωριστούν, πηγαίνοντας σε μια χαμηλότερη ενεργειακή κατάσταση. Στην εικόνα (b) και τα δύο άτομα αλλάζουν θέση στο πλέγμα με τη βοήθεια του φαινομένου της σήραγγας.
“Είναι σαν δύο ανθρώπους που μισούν ο ένας τον άλλον, αλλά το μίσος μεταξύ τους είναι τόσο πολύ που δεν μπορούν να χωρίσουν”, λέει η η συνεργάτης Adrian Kantian του Daley. Αυτές οι διαμορφώσεις αγάπης και μίσους των ατόμων θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για να δοκιμαστούν οι κβαντικοί υπολογιστές και να σχηματιστούν υπεραγωγοί υψηλής θερμοκρασίας, υλικά που διαβιβάζουν την ηλεκτρική ενέργεια με σχεδόν τέλεια αποδοτικότητα.
4. Η πιο εξωτική ιδιότητα του φωτός: κινείται προς τα πίσω
Το φως μπορεί να κάνει παράξενα πράγματα λένε οι επιστήμονες, λόγου χάριν φαίνεται να μπορεί να κινηθεί γρηγορότερα από την ταχύτητα του φωτός σε ένα μέσον και μάλιστα μπορεί να πηγαίνει και προς τα πίσω.
Ο Robert Boyd, ένας ειδικός της οπτικής στο πανεπιστήμιο του Ρότσεστερ στη Νέα Υόρκη μαζί με τους συναδέλφους του προκάλεσαν ένα περίεργο τέχνασμα χρησιμοποιώντας μια οπτική ίνα εμπλουτισμένη με έρβιο – ένα σπάνιο στοιχείο που επιλέχθηκε για να επιτρέψει την ενίσχυση του φωτεινού παλμού – το ίδιο είδος ίνας που χρησιμοποιείται και στις τηλεπικοινωνίες.
Οι φυσικοί διαχώρισαν ένα απλό παλμό λέιζερ στα δύο, στέλνοντας τον ένα να ταξιδέψει μέσω της οπτικής ίνας και επιτρέποντας στον άλλο παλμό να ταξιδέψει χωρίς παρεμβολή. Αρκετά παραδόξως, η πρώτη ακτίνα βγήκε από το άλλο άκρο της ίνας μπροστά από τον παλμό της σύγκρισης. Πιο περίεργα ακόμα, το φως που βγήκες ξέφυγε προτού ακόμη να εισαχθεί το αρχικό φως στην ίνα.
Αυτό που είχε συμβεί ήταν ότι μόλις εισήχθηκε ο αρχικός παλμός στην ίνα, η ίνα κλωνοποίησε αμέσως έναν ίδιο παλμό στο άλλο άκρο της ίνας. Έτσι ο κλωνοποιημένος παλμός βγήκε πριν εισέλθει το υπόλοιπο τμήμα του αρχικού παλμού. Συγχρόνως, ένας άλλος κλωνοποιημένος παλμός γύρισε προς τα πίσω μέσω της ίνας για να εξουδετερώσει τον αρχικό.
Έτσι τελικά, άλλος παλμός εισήχθη και άλλος προέκυψε, αλλά με έναν συγχρονισμό που έδειξε να παραβιάζει το φυσικό όριο της ταχύτητας του φωτός. Η υπέρβαση του ορίου ταχύτητας δεν συνέβη πραγματικά, καθ’ ότι ο εξερχόμενος παλμός ήταν τμήμα του αρχικού, που μετασχηματίστηκε λόγω της ενισχυτικής δράσης του έρβιου μέσα στην ίνα, το οποίο προσέθεσε ένα στιγμιαίο ενεργειακό φορτίο.
Για να εξετάσουν εάν ο παλμός ταξίδευε προς τα πίσω όπως φάνηκε, η ομάδα ελάττωνε το μήκος της ίνας κατά λίγα εκατοστά τη φορά και επαναλάμβανε το πείραμα. Κάνοντας τα πειράματα μαζί σε σειρά, πρόσεξαν τότε την οπίσθια πρόοδο της ακτίνας. Η ίδια η ίνα, συμπεραίνουν αναδημιούργησε αμέσως τον παλμό στο άλλο άκρο, στέλνοντας ταυτόχρονα έναν άλλο παλμό προς τα πίσω.
Κανένας φυσικός νόμος δεν παραβιάζεται επειδή οι πληροφορίες στο παλμό ποτέ δεν ξεπερνάνε το φράγμα της ταχύτητας του φωτός. Τα τελευταία χρόνια οι φυσικοί έχουν μάθει επίσης να επιβραδύνουν το φως από τη συνηθισμένη ταχύτητα των 300.000 χιλιομέτρων το δευτερόλεπτο. Η αντικατάσταση των ηλεκτρικών διακοπτών με τους οπτικούς buffers που ελέγχουν την ταχύτητα του φωτός θα μπορούσε να οδηγήσει σε αποδοτικότερα δίκτυα μεγάλων τηλεπικοινωνιών.
5. Το στοιχείο 118 κάνει το ντεμπούτο του στον Περιοδικό Πίνακα
Μια ομάδα Ρώσων και Αμερικανών επιστημόνων δημιούργησε το πιο βαρύ στοιχείο που φτιάχτηκε ποτέ στο εργαστήριο, αλλά κατάφερε να φτιάξει μόνο 3 άτομα από αυτό το παράξενο στοιχείο και για λιγότερο από το ένα χιλιοστό του δευτερολέπτου. Το νέο στοιχείο θα είναι γνωστό ως στοιχείο 118 από τον αριθμό των πρωτονίων στον πυρήνα του, ένα πρωτόνιο περισσότερο από το προηγούμενο στοιχείο που ξέραμε μέχρι τώρα.
Τα πειράματα εκτελέσθηκαν με τη βοήθεια ενός ρωσικού κυκλοτρόνιου στην πόλη Dubna για να στείλουν άτομα ασβεστίου, με 20 πρωτόνια, πάνω σε έναν στόχο από άτομα καλιφορνίου, με 98 πρωτόνια. Ο στόχος τους ήταν να ενωθούν οι πυρήνες τους και να φτιάξουν το στοιχείο 118. Έπειτα από 0,9 χιλιοστά του δευτερολέπτου, το 118 διασπάστηκε στο στοιχείο 114, μετά στο στοιχείο 112 (έγιναν δηλαδή 2 διασπάσεις άλφα) και τελικά χωρίστηκε στη μέση με σχάση. Και αφού η ερευνητική ομάδα παρατήρησε την αλυσίδα της διάσπασης άλφα σημαίνει ότι υπήρχε στην αρχή το στοιχείο 118. Όμως τα δύο άτομα (ασβεστίου και καλιφορνίου) συγκολλήθηκαν σε εξαιρετικά σπάνιες περιπτώσεις. Έτσι, σε 30 δισεκατομμύρια δισεκατομμυρίων βομβαρδισμούς, οι ανιχνευτές διαπίστωσαν ότι δύο σύνολα πρωτονίων βρέθηκαν μαζί για να παραγάγουν το στοιχείο 118.
Πηγή: physics4u, physicsweb, Discovery
Tο σημαντικότερο επίτευγμα κατά το 2006 8 Ιανουαρίου, 2007
Posted by georgecm in Νέα.add a comment
Η απόδειξη από τον αινιγματικό ρώσο μαθηματικό Perelman Grigory, στην εδώ και εκατό χρόνια άλυτη Εικασία του Πουανκαρέ , προκάλεσε στον επιστημονικό κόσμο μια αίσθηση και όχι μόνο λόγω της δυσκολίας της εργασίας. Τον Αύγουστο του 2006, ο ρώσος Perelman έγινε το πρώτο πρόσωπο που αρνήθηκε το μετάλλιο Fields, την υψηλότερη τιμή στα μαθηματικά.
Φαίνεται επίσης πιθανόν να αρνηθεί ένα βραβείο 1.000.000 δολαρίων που του προσφέρθηκε από ένα αμερικανικό Ίδρυμα Μαθηματικών, επειδή δεν θεωρεί τους κριτές άξιους να κρίνουν τον ίδιο. Ο Perelman λέγεται ότι περιφρονεί την αυτοδιαφήμιση και περιγράφεται ότι απομονώνεται από την υπόλοιπη μαθηματική κοινότητα.
Κι όπως λέει ένας συνάδελφος του δεν ενδιαφέρεται για χρήματα. Το μεγάλο βραβείο για αυτόν ήταν να αποδείξει το θεώρημα.
Ο 40-χρονος Perelman φοίτησε σε σχολείο της Αγίας Πετρούπολης με ειδίκευση στα Μαθηματικά και τη Φυσική και σε ηλικία 16 ετών κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στην Διεθνή Μαθηματική Ολυμπιάδα το 1982. Αφότου ολοκλήρωσε το διδακτορικό στο Πανεπιστήμιο της Αγίας Πετρούπολης και εργάστηκε για λίγο στη Ρωσία, μετακόμισε στις ΗΠΑ. Πριν από περίπου δέκα χρόνια επέστρεψε στη Ρωσία, για να να εργαστεί στην απόδειξή του για το σχήμα του Σύμπαντος. Καταδέχτηκε πάντως να περιγράψει την απόδειξη το 2003 στο Πανεπιστήμιο Πρίνστον
Σε μια σπάνια συνέντευξη, ο Perelman είπε σο περιοδικό New Yorker : “Δεν μου είναι καθαρό ποια ήταν η συμβολή που έκανα.”
Ο απομονωμένος Δρ Perelman άφησε το Ίδρυμα Steklov τον Ιανουάριο, και τελευταία ειπώθηκε πως είναι άνεργος και ζει με τη μητέρα του στο διαμέρισμά της στην Αγία Πετρούπολη.
Αλλά η εργασία του – σχετικά με την Εικασία που διατύπωσε το 1904 ο Γάλλος μαθηματικός, φυσικός και φιλόσοφος Ζιλ Ανρί Πουανκαρέ σχετικά με τα σχήματα που είναι δυνατόν να έχει το Σύμπαν – έχει θέσει τον χώρο των Μαθηματικών σε ενθουσιασμό – αλλά υπήρξε και μια διαμάχη.
Ο Terence Tao, καθηγητής των μαθηματικών στο πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Λος Άντζελες, αποκαλεί το αποτέλεσμα του Perelman σαν το “καλύτερο κομμάτι των μαθηματικών που έχουμε δει τα τελευταία 10 χρόνια”.
Ο Timofey Shilkin, συνάδελφος του Perelman στο Ίδρυμα Μαθηματικών Steklov στην Αγία Πετρούπολη, λέει: “Αξίζει σίγουρα το μετάλλιο Fields – αυτή είναι η προσωπική μου άποψη. Είμαι απολύτως βέβαιος ότι είναι μεγαλοφυΐα.” Και πρόσθεσε: “Φοβούμαι ότι είναι ένα άτομο πολύ εσωστρεφής. Ξέρουμε πολύ λίγα πράγματα για τον ίδιο. Ξέρω μόνο ότι είναι άριστος μαθηματικός. Τον συνάντησα όταν ήταν μέλος της ομάδας μας και οι επαφές μας γίνονταν περίπου μια φορά την εβδομάδα, αλλά κάναμε πολύ σύντομες μόνο συζητήσεις”.
Για αρκετά χρόνια εργάστηκε, ως επί το πλείστον, μόνο πάνω στην Εικασία Πουανκαρέ. Όλες οι αποδείξεις που είχαν προταθεί ως σήμερα είχαν αποδειχθεί ψευδείς. Έπειτα από οκτώ χρόνια προσπαθειών, ο Perelman κατέληξε το 2002 σε μια απόδειξη 473 σελίδων στην οποία οι συνάδελφοί του δεν κατάφεραν να εντοπίσουν λάθος.
Επειδή ο Perelman έχει έρθει σε διάσταση με τους υπόλοιπους μαθηματικούς που ελέγχουν τα περιοδικά, γι αυτό και δεν την έστειλε προς δημοσίευση σε ένα από τα έγκυρα μαθηματικά περιοδικά. Μια δημοσίευση σε αυτά θα ήταν αδύνατη αφ’ ενός διότι οι εκδότες δε θα τη δημοσίευαν, αφ’ ετέρου διότι ο ίδιος δεν ήθελε να καταστήσει κριτές του έργου του ανθρώπους τους οποίους (υπεροπτικά ίσως) θεωρούσε κατώτερούς του. Οπότε χρησιμοποίησε το Διαδίκτυο και η σημαντική μελέτη του δεν έμεινε άγνωστη.
Μάλιστα δημοσίευσε μόνο τα βασικά σημεία της μελέτης του, χωρίς πλήρη και λεπτομερή απόδειξη. Πήρε 4 χρόνια δουλειά στους υπολοίπους να κατανοήσουν και να ασχοληθούν με την απόδειξή του χωρίς να βρουν λάθος.
Η Εικασία Πουανκαρέ είναι ένα κεντρικό ζήτημα στην τοπολογία, τη μελέτη των γεωμετρικών ιδιοτήτων των αντικειμένων που δεν αλλάζουν όταν τεντώνονται, διαστρεβλώνονται ή συρρικνώνονται.
Η επιφάνεια της Γης περιγράφεται ως δισδιάστατη σφαίρα από την τοπολογία. Εάν κάποιος την περικύκλωνε με ένα λάσο, θα μπορούσε να την αναγκάσει να περιοριστεί σε ένα σημείο. Στην επιφάνεια του ντόνατς, εντούτοις, ένα λάσο που θα περνούσε μέσα από την τρύπα του στο κέντρο, δεν θα μπορούσε να το περιορίσει σε ένα σημείο χωρίς να κοπεί η επιφάνεια.
Για παράδειγμα η Εικασία του Πουανκαρέ καθορίζει ποια στερεά σώματα (ή πολλαπλότητες σε αφηρημένους μαθηματικούς χώρους άνω των τριών διαστάσεων) είναι ισοδύναμα, από τοπολογική άποψη με μια σφαίρα και ποια όχι. Π.χ. ένας κύβος από πλαστελίνη είναι ισοδύναμος με σφαίρα, αφού μπορούμε να τον πλάσουμε σαν σφαίρα, ενώ ένα ντόνατς δεν είναι, γιατί έχει μια τρύπα στη μέση.
Φαντασθείτε ότι έχετε ένα λάστιχο, ένα μήλο και ένα ντόνατς με τρύπα στη μέση. Αν τραβήξετε το λάστιχο και το τοποθετήσετε περιμετρικά γύρω από το μήλο, θα μπορείτε να μετακινήσετε το λάστιχο από τον «Ισημερινό» στον «Πόλο» του μήλου, χωρίς να σκίσετε το λάστιχο και χωρίς να εγκαταλείψετε την επιφάνεια του μήλου. Αν, όμως, το λάστιχο τοποθετηθεί πάνω στην επιφάνεια του ντόνατς, τότε δεν υπάρχει τρόπος να μετακινήσουμε το λάστιχο σε όλη την επιφάνεια του ντόνατς, χωρίς να το σκίσουμε ή το ένα ή το άλλο. Ο Πουανκαρέ υπέθεσε ότι κάτι ανάλογο συμβαίνει και στον τετραδιάστατο χώρο, ενώ σύγχρονοι Μαθηματικοί απέδειξαν ότι κάτι τέτοιο συμβαίνει και σε χώρο περισσότερων των τεσσάρων διαστάσεων.
O Πουανκαρέ χαρακτηρίσθηκε ως «Ο Τελευταίος Αναγεννησιακός Άνθρωπος», ένας Μαθηματικός που αισθανόταν άνετα σε κάθε τομέα των Μαθηματικών, όπως την ανάλυση, την άλγεβρα, την τοπολογία, την αστρονομία και τη θεωρητική φυσική. Ο Γάλλος Μαθηματικός ήταν μεγάλος οραματιστής, που πρώτος εξέφρασε τη βασική αρχή της Θεωρίας του Χάους, ότι δηλαδή «μικρές διαφορές στις αρχικές συνθήκες προκαλούν μεγάλες διαφορές στο τελικό αποτέλεσμα».
Έλεγχος της εργασίας
Από το 19ο αιώνα, οι μαθηματικοί ξέρουν ότι η σφαίρα είναι το μόνο δισδιάστατο αντικείμενο με αυτήν την ιδιότητα, αλλά ήταν αβέβαιοι για τα αντικείμενα με περισσότερες διαστάσεις. Η Εικασία Πουανκαρέ λέει ότι μια τρισδιάστατη σφαίρα είναι ο μόνος περιβαλλόμενος τρισδιάστατος χώρος χωρίς οπές.
Την απόδειξη της Εικασίας την απέφευγαν οι μαθηματικοί έως ότου ταχυδρόμησε ο Perelman την εργασία του στον ιστοχώρο arXiv.org. Ο ιστοχώρος αυτός είναι ένας κεντρικός υπολογιστής, όπου οι ερευνητές ανεβάζουν τις εργασίες του για μια άτυπη ανατροφοδότηση προτού να τα υποβάλουν σε ένα επιστημονικό περιοδικό.
Η φιλονικία του όμως με τη μαθηματική κοινότητα απειλεί να επισκιάσει το επίτευγμα του Perelman.
Ο ρώσος ανέπτυξε έναν τρόπο για να απομακρύνει ένα εμπόδιο που υπήρχε για τη λύση του προβλήματος. Και μετά ήρθε η σειρά των άλλων να ελέγξουν την απόδειξή του.
Και σ’ αυτό το στάδιο της διαδικασίας – όταν οι μαθηματικοί έσκυψαν πάνω από την εργασία του Perelman για να αξιολογήσουν την ακρίβειά του – άρχισε να ανέρχεται στην επιφάνεια ένα πολύ κακό συναίσθημα.
“Πλήρης απόδειξη”
Το 2005, μια κινέζικη ομάδα από τους Huai-Dong Cao και Xi-Ping Zhu δημοσίευσαν μια εργασία, που όπως ισχυρίστηκαν ήταν “η πρώτη εξήγηση της πλήρους απόδειξης της Εικασίας του Πουνκαρέ”.
Οι Cao και Zhu πήραν την εντολή να τσεκάρουν την απόδειξη του Perelman από τον μέντορα τους Shing-Tung Yau έναν κινέζο καθηγητή των μαθηματικών στο πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ.
Αμέσως μόλις δημοσιεύθηκε η εργασία του Cao-Zhu, ο καθηγητής Yau έκανε μια ομιλία στην οποία είπε: “Στην εργασία του Perelman, πολλές βασικές ιδέες των αποδείξεων είναι επιγραμματικές αλλά οι πλήρεις λεπτομέρειες των αποδείξεων συχνά λείπουν.”
Κι αυτό έσυρε την οργή των άλλων στο χώρο, που είπαν ότι η προβολή του Yau της εργασίας των προστατευόμενων του πήγε πάρα πολύ μακριά.
Εντούτοις, μιλώντας στην εφημερίδα New York Times τον Οκτώβριο του 2006, ο καθηγητής Yau αρνήθηκε ότι είπε ότι υπήρξαν χάσματα στην εργασία του Perelman.
Το περιοδικό Science κατονόμασε επίσης και κάποια “επιτεύγματα” του έτους, όπως το σκάνδαλο που περιλαμβάνει το νοτιοκορεάτη πρωτοπόρο στις κλωνοποιήσεις Hwang Woo-suk, που είχε μιλήσει ότι έκανε παραγωγή κυττάρων από ένα κλωνοποιημένο ανθρώπινο έμβρυο και τελικά βρέθηκε ότι το είχε επινοήσει.
Οι σημαντικές ανακαλύψεις κατά το περιοδικό Science του 2006
1. Η Εικασία του Πουανκαρέ. Ο απομονωμένος ρώσος μαθηματικός Grigory Perelman έλυσε προφανώς το δύσκολο μαθηματικό πρόβλημα.
2. Η εξόρυξη του απολιθωμένου DNA. Ερευνητές χρησιμοποίησαν νέες τεχνικές για να τοποθετήσουν διαδοχικά περισσότερους ένα εκατομμύριο βάσεις του πυρηνικού DNA από ένα Νεάντερταλ ηλικίας 38.000 ετών. Η έρευνα έδειξε ότι ο σύγχρονος άνθρωπος διαχωρίστηκε από τον άνθρωπο του Νεάντερταλ πριν από 450.000 χρόνια.
3. Ελάττωση του πάχους του πάγου. Οι ειδικοί στους πάγους ανακάλυψαν ότι τα δύο μεγαλύτερα στρώματα του πάγου έχαναν πράγματι νερό, που χυνόταν στους ωκεανούς – με έναν επιταχυνόμενο ρυθμό.
4. Από τη θάλασσα στο έδαφος. Προέκυψαν λεπτομέρειες για ένα απολίθωμα ψαριού που χρονολογήθηκε 375 εκατομμυρίων ετών, και που καλύπτει ένα εξελικτικό κενό μεταξύ των πλασμάτων της θάλασσας και των χερσαίων ζώων. Το ψάρι, που ονομάζεται Tiktaalik roseae, έχει εμφάνιση που παραπέμπει σε κροκόδειλο ενώ είχε πτερύγια που αρχίζουν να μοιάζουν με πόδια.
5. Το τέλειο καμουφλάζ. Μια επιστημονική ομάδα έφτιαξε μια συσκευή με μεταϋλικά, που κατέστησε ένα αντικείμενο αόρατο στα μικροκύματα.
6. Ακτίνα ελπίδας. Κλινικές δοκιμές παρουσιάζουν το φάρμακο ranizumab που βελτιώνεται την όραση περίπου κατά το ένα τρίτο των ασθενών με εκφυλισμό.
7. Ο δρόμος προς την διαφοροποίηση. Μελέτες πάνω στη μύγα των φρούτων Drosophila και στις πεταλούδες μας βοήθησαν να κατανοήσουμε για το πώς μικρές γενετικές αλλαγές στα είδη συσσωρεύονται και οδηγούν στην εμφάνιση νέων ειδών
8. Πέρα από το φράγμα του φωτός. Νέες τεχνικές μικροσκόπησης (STED και PALM) επέτρεψαν στους βιολόγους να πάρουν μια σαφέστερη άποψη της λεπτής δομής των κυττάρων και των πρωτεϊνών, ξεπερνώντας τους περιορισμούς των συμβατικών μικροσκοπίων.
9. Η διατήρηση της μνήμης. Επιστήμονες της νευρολογίας πρόσφεραν νέες ιδέες για το πώς καταγράφει ο εγκέφαλος τις αναμνήσεις μέσω της μακρόχρονης ενδυνάμωσης (Long Term Potentiation, LTP).
10. Μικρά μόρια. Ερευνητές ανακάλυψαν μια νέα κατηγορία μικρών μορίων RNA (piRNAs) που αποκαλύφθηκε ότι παίζουν ρόλο στην ενεργοποίηση ή την καταστολή πολλών γονιδίων, δημιουργώντας ελπίδες για νέες γονιδιακές θεραπείες.
Πηγή: BBC, Δίκτυο, 22 Δεκεμβρίου 2006
Αρθρο 16 – Ολοκληρο το αρθρο και τα σημεια που διχαζουν… 6 Ιανουαρίου, 2007
Posted by georgecm in Πολιτικά.add a comment
Παραγραφοι:
1. H τέχνη και η επιστήμη, η έρευνα και η διδασκαλία είναι ελεύθερες η ανάπτυξη και η προαγωγή τους αποτελεί υποχρέωση του Kράτους. H ακαδημαϊκή ελευθερία και η ελευθερία της διδασκαλίας δεν απαλλάσσουν από το καθήκον της υπακοής στο Σύνταγμα.
2. H παιδεία αποτελεί βασική αποστολή του Kράτους και έχει σκοπό την ηθική, πνευματική, επαγγελματική και φυσική αγωγή των Eλλήνων, την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης και τη διάπλασή τους σε ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες.
3. Tα έτη υποχρεωτικής φοίτησης δεν μπορεί να είναι λιγότερα από εννέα.
4. Όλοι οι Έλληνες έχουν δικαίωμα δωρεάν παιδείας, σε όλες τις βαθμίδες της, στα κρατικά εκπαιδευτήρια. Tο Kράτος ενισχύει τους σπουδαστές που διακρίνονται, καθώς και αυτούς που έχουν ανάγκη από βοήθεια ή ειδική προστασία, ανάλογα με τις ικανότητές τους.
5. H ανώτατη εκπαίδευση παρέχεται αποκλειστικά από ιδρύματα που αποτελούν νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου με πλήρη αυτοδιοίκηση. Tα ιδρύματα αυτά τελούν υπό την εποπτεία του Kράτους, έχουν δικαίωμα να ενισχύονται οικονομικά από αυτό και λειτουργούν σύμφωνα με τους νόμους που αφορούν τους οργανισμούς τους. Συγχώνευση ή κατάτμηση ανώτατων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων μπορεί να γίνει και κατά παρέκκλιση από κάθε αντίθετη διάταξη, όπως νόμος ορίζει.
Eιδικός νόμος ορίζει όσα αφορούν τους φοιτητικούς συλλόγους και τη συμμετοχή των σπουδαστών σ αυτούς.
6. Oι καθηγητές των ανώτατων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων είναι δημόσιοι λειτουργοί. Tο υπόλοιπο διδακτικό προσωπικό τους επιτελεί επίσης δημόσιο λειτούργημα, με τις προϋποθέσεις που νόμος ορίζει. Tα σχετικά με την κατάσταση όλων αυτών των προσώπων καθορίζονται από τους οργανισμούς των οικείων ιδρυμάτων.
Oι καθηγητές των ανώτατων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων δεν μπορούν να παυθούν προτού λήξει σύμφωνα με το νόμο ο χρόνος υπηρεσίας τους παρά μόνο με τις ουσιαστικές προϋποθέσεις που προβλέπονται στο άρθρο 88 παράγραφος 4 και ύστερα από απόφαση συμβουλίου που αποτελείται κατά πλειοψηφία από ανώτατους δικαστικούς λειτουργούς, όπως νόμος ορίζει.
Nόμος ορίζει το όριο της ηλικίας των καθηγητών των ανώτατων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων? εωσότου εκδοθεί ο νόμος αυτός οι καθηγητές που υπηρετούν αποχωρούν αυτοδικαίως μόλις λήξει το ακαδημαϊκό έτος μέσα στο οποίο συμπληρώνουν το εξηκοστό έβδομο έτος της ηλικίας τους.
7. H επαγγελματική και κάθε άλλη ειδική εκπαίδευση παρέχεται από το Kράτος και με σχολές ανώτερης βαθμίδας για χρονικό διάστημα όχι μεγαλύτερο από τρία χρόνια, όπως προβλέπεται ειδικότερα από το νόμο, που ορίζει και τα επαγγελματικά δικαιώματα όσων αποφοιτούν από τις σχολές αυτές.
8. Nόμος ορίζει τις προϋποθέσεις και τους όρους χορήγησης άδειας για την ίδρυση και λειτουργία εκπαιδευτηρίων που δεν ανήκουν στο Kράτος, τα σχετικά με την εποπτεία που ασκείται πάνω σ αυτά, καθώς και την υπηρεσιακή κατάσταση του διδακτικού προσωπικού τους.
H σύσταση ανώτατων σχολών από ιδιώτες απαγορεύεται.
9. O αθλητισμός τελεί υπό την προστασία και την ανώτατη εποπτεία του Kράτους.
Tο Kράτος επιχορηγεί και ελέγχει τις ενώσεις των αθλητικών σωματείων κάθε είδους, όπως νόμος ορίζει. Nόμος ορίζει επίσης τη διάθεση των ενισχύσεων που παρέχονται κάθε φορά στις επιχορηγούμενες ενώσεις σύμφωνα με τον προορισμό τους.
Η αποψη μας…
Τα υπογραμμισμενα με κοκκινο χρωμα κομματια του κειμενου ειναι αυτα που κατα τη αποψη του γραφωντος εχουν δημιουργησει το μεγαλυτερο προβλημα στην κυβερνηση, αλλα και την αξιωματικη αντιπολιτευση που προοωθουν το νεο νομοσχεδιο. Το συνταγμα ρητα απαγορευει σε καθε ειδους μη κρατικο φορεα την δημιουργια Ανωτατου εκπαιδευτικου ιδρυματος (ΑΕΙ), κατι που μεχρι στιγμης αναγκαζει ολα τα ιδιωτικα ιδρυματα να φερουν τον τιτλο Ι.Ε.Κ και να καθιστωνται κατωτερα σε σχεση με τα δημοσια πανεπιστημια. Κατα την αποψη μου σωστα… Απο κει και περα, αρχιζει ενας φαυλος κυκλος με μαθητες και καθηγητες να εναντιωνονται στο νομοσχεδιο (ακομα και χωρις να ξερουν γιατι…), και κυβερνηση και ΠΑ.ΣΟ.Κ να το προοθουν ακολουθωντας πιστα τις επιταγες της Ευρωπαικης Ενωσης. Ισως και οι δυο να εχουν δικιο απο την οπτικη γωνια που το βλεπουν ομως το σιγουρο ειναι οτι καμια απο τις δυο πλευρες δεν εχει κανει ενα βημα που θα οδηγησει την παιδεια αυτης της αμειρης στα χερια τους χωρας σε ενα καλυτερο αυριο…
Προφανως, και οι δυο πιστευουν πως εχουν δικιο, γι’ αυτο και παραμενουν αταλαντευτοι στο σημειο που εχουν σταματησει. Η αληθεια βρισκεται καπου στη μεση… Ναι, ειναι γεγονος πως οταν θες να παιξεις ενα παιχνιδι πρεπει να το κανεις συμφωνα με τους κανονες, αλλιως οι συμπαικτες σου θα σε τιμωρησουν, γιατι δεν το εκανες. Ετσι, και η Ελλαδα οντας μελος της Ε.Ε. θα πρεπει να μην εχει μονο προνομια (κοινωτικα πλαισια, εργασιακα προγραμματα, κλπ..) αλλα και υποχρεωσεις. Μια απο αυτες, ειναι και η εναρμονηση του συνταγματος της με αυτο της Ενωσης και προς αυτο τον δρομο βαδιζει ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, με ενα ομως αγκαθι να μην αφηνει τα δυο κομματα ολοκληρωσουν τα σχεδια τους… Με την δημιοργια ιδιωτικων πανεπιστημιων ειναι βεβαιο πως ενα κομματι “αποτυχημενων” μαθητων λυκειου θα στραφουν σε αυτα, χωρις ομως να εχουν το μειονεκτημα οτι το πτυχειο θα ειναι χαμηλοτερη αξιας απο αυτης του δημοσιου, με το αντισοιχο βεβαια αντιτιμο. Περα, απο αυτη την κατηγορια φοιτητων, αυτοι που θα προτιμησουν τα ιδιωτικα πανεπιστημια θα ειναι εκεινοι οσοι θα θελουν ενα πανεπιστημιο που θα τους βοηθα στην εκπαιδευση τους με τα καλυτερα μεσα, που θα προσφερει υψηλης ποιοτητας υπηρεσιες, ερευνα, αλλα και καλυτερη επαγγελματικη αποκατασταση (μεσω ιδιωτικων συμφωνιων με μεγαλες επιχειρησεις).
Αρα, τα ιδιωτικα ΑΕΙ θα επιλεγονται για λογους ποιοτητες απο τους φοιτητες και τις επιχειρησεις, με αμεση συνεπεια οι φοιτητες οι οποιοι θα απορρεουν απο τα δημοσια να θεωρουνται κατι αντιστοιχο των σημερινων Τ.Ε.Ι. ακομα και οταν θα εχουν γραψει ιδιους ή ακομα και καλυτερους βαθμους απο αλλους συναδελφους τους! Η μονη διαφορα ειναι οτι οι εχοντες θα κανουν την καλυτερη επιλογη που μπορουν (ιδιωτικα ΑΕΙ) και οι μη θα συμβιβαζονται στα δημοσια…
Τι ζηταει ο φοιτητικος κοσμος? Κατ’ αρχας οταν μιλαμε για φοιτητικο κοσμο, εννοουμε τους φοιτητες, τα μελη Δ.Ε.Π., τους υπαλληλους και γενικοτερο το συνολο της πανεπιστημιακης κοινοτητας. Το συνολο των υγειως σκεπτομενων φοιτητων υποστηριζει οτι εφ’ οσον ειναι αναποφευκτει η δημιουργια ιδιωτικων ΑΕΙ, τοτε πριν υπαρξη αυτη, θα πρεπει να δωθουν τα καταλληλα εχεγγεια που θα διασφαλιζουν την αναμορφωση των δημοσιων ΑΕΙ, οπως και την αναπτυξη και θεαματικη βελτιωση τους. Ολα αυτα βεβαια, βασιζονται στην αυξηση της χρηματοδοτησης, αλλα και την σωστη αξιοποιηση αυτων των χρηματων. Με τον τροπο αυτο θα διασφαλιστει ενα πανεπιστημιο ανοικτο σε ολους, υψηλων προδιαγραφων που δεν θα εχει τιποτα να ζηλεψει απο το αντιστοιχο ιδιωτικο. Απο την αλλη πλευρα, η αλλη αποψη που επικρατει ειναι η απολυτοτητα. ΟΧΙ, στην δημιοργια ιδιωτικων πανεπιστημιων! ειται ειναι για καλο, ειται ειναι απαραιτητο… μιλαμε βεβαια για τα μελη της Πανσπουδαστικης Κινησης Συνεργασιας που σε συνεργασια με το Κ.Κ.Ε λενε ΟΧΙ σε οποιαδηποτε μορφης ιδιωτικη πρωτοβουλια…. ειναι και αυτη μια αποψη.
Συμπερασμα… Το συμπερασμα ειναι ενα. Για ακομα μια χρονια οι φοιτητες θα ειναι στους δρομους τα εξαμηνα θα χαθουν ή θα μικρινουν τοσο που θα ειναι σαν να χαθηκαν και το μονο σιγουρο ειναι οτι οι φοιτητες θα ειναι για ακομα μια φορα οι χαμενοι, σε ενα ηλιθιο συστημα φτιαγμενο να δημιουργει ηλιθιους ανθρωπους…
1ο Μηνυμα…. Καλη αρχη!!! 6 Ιανουαρίου, 2007
Posted by georgecm in Νέα.add a comment
Αυτο ειναι το πρωτο μηνυμα μου προς τον κοσμο!!!
